หลอกลวง...ยังพอทน

ทรยศ...นั่นอาจเป็นความเข้าใจผิด

เสแสร้ง...ก็คิดว่าอาจมีเหตุผล

แต่รู้ไหมเมื่อนำมารวมกัน...

มองโลกแง่ดีแค่ไหน...โง่อย่างไร

ก็ยังต้องเสียน้ำตา...

สิ่งเหล่านี้ทำร้ายใครต่อใคร...หลายคน

โดยเฉพาะคนที่จริงใจมาตลอด

แต่คนเหล่านี้คงไม่มีค่า...

จึงทำกันได้ลงคอ

ความสัมพันธ์มันสร้างยาก

ระยะเวลาไม่อาจยืนยันว่าทุกสิ่ง

จะมั่นคง

ระยะเวลากลับทำให้ทุกอย่างพังทลาย

เพราะระยะเวลา

พิสูจน์ความจริงทุกอย่างให้เปิดเผย

ทำลายทุกสิ่ง...ง่ายดาย...ชั่วพริบตา

คิดให้ดีได้ไหม...

ก่อนตัดสินใจกระทำ

อย่างน้อยก็รู้สึกตัว...

ว่ากำลังจะทำอะไร

อย่าทำเพียงแค่ส่ายหน้าปฏิเสธว่า

ไม่รู้เรื่องและไม่ได้ทำ

อย่าโทษว่าคนอื่นไม่ดี

อย่าบีบน้ำตาเรียกความสงสาร

อย่าคิดว่าเดินหนีปัญหาแล้วทุกสิ่งจะจบ

เศษซากสิ่งที่โดนทำลายยังอยู่

รอยแผลต่อให้จางเท่าไหร่ก็ยังเป็นรอยแผล

และบางแผล...กาลเวลาก็ไม่อาจลบเลือน

ทำได้แค่มองตาฉัน

...แล้วบอกว่าทุกสิ่งเป็นเพียงข่าวลือใช่ไหม

แต่จะให้ฉันทำอย่างไร

ในเมื่อฉันรู้ความจริงแล้ว

...จากทุกคนที่ไม่โกหก...

ความจริงไม่เคยตาย...ไม่รู้หรือ

แต่จนวันนี้ยังมาโกหกกัน...ทำไปเพื่ออะไร

รู้ตัวบ้างไหม

ว่ากำลังมีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น

รู้ตัวบ้างไหม

ว่ากำลังหัวเราะอยู่บนคราบน้ำตาคนรอบข้าง

เคยคิดว่าความสัมพันธ์นี้มีค่า

...สุดท้ายฉันก็คิดไปเอง

เมื่อพบว่าคน ๆ หนึ่งที่เคยไว้ใจ

กลับสนใจแต่...ตัวเอง

เสียใจที่ต้องพูดและทำอย่างนี้

นานแค่ไหนแล้วกับการที่ฉันต้องทนอยู่

จบกันเสียที...เส้นความอดทนมันขาด

อยากให้รู้ไว้สักครั้ง

"ไม่มีคำว่าอภัยสำหรับคนไม่สำนึก"

บางสิ่งแตกสลายไป...ร้องไห้เสียใจ

แต่เมื่อความสัมพันธ์นี้จบลง

ฉันกลับต้องหัวเราะ...ดีใจ

จะโกหกต่อไปก็เชิญ

แต่โกหกตัวเองให้ได้ด้วยแล้วกัน